Οι ένστολοι «οδοκαθαριστές» πήραν πανιά, σαπούνια, άζαξ και κλομπ, και έκαναν το «μαγαζί» «λαμπίκο». Τσουβάλιασαν τους άθλιους, και μας καθησύχασαν πως «...δεν τράβαγε άλλο, τους πάμε σε καλοοργανωμένα και καθαρά "στρατόπεδα" και όλα θα είναι καλύτερα...».

Κανείς (μας) μέχρι τώρα δεν ρώτησε την κ. Ντόρα, και τους άλλους «απολογητές» της αδιανόητης αυτής κατάστασης τα αυτονόητα:

1. Ποιος έχει την ευθύνη για την κατάσταση αυτή; Οι παράνομοι μετανάστες; Ή αυτοί που δημιουργούν τις συνθήκες που τους διώχνουν από τον τόπο τους;

2. Αυτοί οι «άθλιοι» είναι «άνθρωποι ενός κατώτερου θεού» ή μήπως είναι εργάτες, μάστορες, δάσκαλοι, επαγγελματίες, επιστήμονες, διανοούμενοι, από μια ρημαγμένη χώρα, χωρίς στον ήλιο μοίρα; «Ελληνες» δηλαδή, μιας άλλης εποχής, όχι και τόσο μακρινής...

3. Ποιος ευθύνεται για τη βρώμα και τη δυσωδία;.. Μήπως αυτός που δεν μερίμνησε να δώσει τρεχούμενο νερό και χημικές τουαλέτες στους άθλιους διωγμένους και στοιβαγμένους κάτω από τους τενεκέδες;

4. Πού εξαντλείται η «αλληλεγγύη των λαών» όταν έχουμε δίπλα μας δυστυχία σε αυτή την κλίμακα; Στο να δίνουμε μια κουβέρτα και ίσως ένα πιάτο φαΐ; Ποιος ενδιαφέρθηκε (ΜΚΟ, νομαρχία, δήμος, υπουργείο Υγείας κ.ά.) να κάνει μια καταγραφή, να φτιάξει μια πρόχειρη ταξινόμηση π.χ. δεξιοτήτων και διαθέσιμων «χεριών», μια ιστοσελίδα για εθελοντική βοήθεια ή προσφορά απασχόλησης;

5. Πού τσουβάλιασαν και πού τους πήγαν τους έρμους αυτούς; Ποιος μας λέει ότι «είναι καλύτερα»; Πώς μπορείς να αρπάζεις, και με οριακής έως ανύπαρκτης νομιμότητας τρόπο να μετακινείς ομάδες ανθρώπων, που έχουν ή δεν έχουν κάνει χαρτιά, έχουν ή δεν έχουν βρει δουλειά, να τους χωρίζεις από φίλους, οικογένεια, Ελληνες γνωστούς ή εργοδότες, να τους αποσπάς ή να καταστρέφεις τα ελάχιστα υπάρχοντά τους, τα χαρτιά τους, με έναν απολύτως στρατιωτικό τρόπο, βασισμένο στην τεχνική του «αιφνιδιασμού»;

Ποιο διεθνές δικαστήριο θα «ενέκρινε» αυτές τις μεθόδους; (Εχουν κάνει χειρότερα, λέει ο από φύση πεσιμιστής, αλλά τουλάχιστον η ιστορία καταγράφει).

Ας δούμε τον αντίλογο:

Υπάρχουν εκείνοι που λένε ότι κάθε προσφορά, κάθε βοήθεια, κάθε «ένταξη» δημιουργεί ένα νέο ρεύμα, του ίδιου προβλήματος, νέα κύματα μεταναστών. Σε αυτούς απαντάμε:

1. Οσο δυστυχούν άνθρωποι, θα μετακινούνται προς τα εκεί που υπάρχει ελπίδα. Ας ευλογούμε την τύχη μας που κάποιοι μάς θεωρούν «τόπο με ελπίδα».

2. Οσο, προφανώς από άποψη, οι Τούρκοι θα «απαλλάσσονται» από το πρόβλημα, προωθώντας τους δυστυχείς στην Ελλάδα, το πρόβλημα θα μεγαλώνει. Αυτό η κυβέρνηση δείχνει να το έχει καταλάβει.

3. Αποτελεί καθήκον της εύρωστης -συγκριτικώς- Ευρώπης να εντάξει τους κατατρεγμένους, επωφελούμενη κιόλας από τη συγκυρία. Υπάρχουν ολόκληροι τομείς της οικονομίας που μπορούν να ωφεληθούν, όχι με τον υποκριτικό και τον αρπακτικό τρόπο που γίνεται σήμερα, αλλά ανοικτά, οργανωμένα και με κανόνες.

4. Μια κυβέρνηση που, «στριμωγμένη» μετεκλογικά, μετέρχεται μεθόδων τραμπουκισμού και ξενοφοβίας, βάζει πολύ κακές υποθήκες. Αυτοί οι λαοί, από όπου έρχονται τώρα τα κύματα μεταναστών, εύκολα ευγνωμονούν για τη λίγη καλοσύνη και δύσκολα θα ξεχάσουν την αυταρχικότητα και τη βία.

Αν, από την άλλη, οι κυβερνώντες καταλαβαίνουν μόνο τη γλώσσα της αγοράς, ας σκεφθούν λίγο παραπάνω. Δεν θα το κάνουμε εμείς για αυτούς.

5. Οσοι ανησυχούν για την ταυτότητα και τον «Ελληνισμό» μας, ας κοιτάξουν καλύτερα γύρω τους. Δεν απειλούνται από τους άθλιους, όπως -εντέλει- δεν απειλήθηκαν από τους Αλβανούς.

Απειλούνται πολύ περισσότερο από τα υπο-προϊόντα της μαζικής κουλτούρας, της τηλεόρασης, της δισκογραφίας και από τους πιθηκίζοντες την κυρίαρχη αγορική καθεστηκυία τάξη, του «άρπαξε να φας και κλέψε να χεις». Τους «ιδιωτεύοντες» και ιδιοτελείς εαυτούς μας, δηλαδή, που σαρκαζόμενοι, αυτοπροσδιορίζονται με το... «εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάρτης...».