Είναι χαρακτηριστικό ότι από τα 9 δις σε ανθρωπιστική βοήθεια που ζητούν τα ΗΕ από τις χώρες χορηγούς τα 2.2 τα ζητάει γι το Νταρφούρ και από αυτά το 1 δις αποκλειστικά για τη συνέχιση του έργο των διεθνών οργανισμών στην περιοχή.

Στο μέσον της παρούσας οικονομικής κρίσης δεν πρέπει να χαθεί από τα μάτια μας ο στόχος που δεν είναι άλλος από την ανακούφιση των εκατοντάδων χιλιάδων εκτοπισμένων, οι οποίοι συνεχίζουν να παραμένουν όμηροι των αντιμαχόμενων πλευρών.

Από τη μια μεριά οι κυβερνητικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν κατηγορηθεί στο παρελθόν για κάλυψη και συμμετοχή στη βία ομάδων πολιτοφυλάκων που στο πλαίσιο φυλετικών εκκαθαρίσεων ξεκίνησαν ένα βίαιο διωγμό αθώων ανθρώπων που έφυγαν από τα χωριά τους να γλιτώσουν από τη βία και το θάνατο.

Από την άλλη μεριά οι διασπασμένες ομάδες των ανταρτών έχουν γίνει απρόβλεπτες και εξ ίσου αποσταθεροποιητικός παράγοντας. Στο όνομα πολιτικών επιδιώξεων πολλές μικρές ομάδες σπέρνουν τον τρόμο σε ανύποπτους πολίτες και στην ουσία με την προσδοκία οικονομικών κυρίως απολαβών συντηρούν τη βία και δεν επιτρέπουν τους χωρικούς να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Το αστείο της υπόθεσης είναι η ειρηνευτική δύναμη που μετά από πιέσεις των Αμερικανών βρίσκεται στην περιοχή, χωρίς να μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα για μια σύγκρουση στην οποία οι αντιμαχόμενοι είναι αόρατοι.

Τα χρήματα που κατασπαταλώνται για τη συντήρηση και τους παχυλούς μισθούς 20.000 στρατιωτών θα έφταναν για να κτιστούν χιλιάδες σχολεία στο Νταρφούρ και να πληρωθούν οι μισθοί απαραίτητου ιατρικού προσωπικού για να σωθούν ζωές που σήμερα χάνονται άδικα.

Η πραγματική βοήθεια όμως όχι μόνο πρέπει να συνεχιστεί αλλά και να ενισχυθεί για να συνεχίσουν οι εκτοπισμένοι να ζουν και να γίνουν πραγματικότητα τα όνειρα τους για επιστροφή στα σπίτια τους.

Σε αυτή την προσπάθεια και η Ελληνική κυβέρνηση πρέπει να συνδράμει στηρίζοντας δράσεις και πρωτοβουλίες βοήθειας του Νταρφούρ.