Ο Ταγκάλο Χασάν δεν γνώριζε ότι η τρομακτική βία του Νταρφούρ είχε εξαπλωθεί, περνώντας τα σύνορα με το Τσαντ και έφτανε στο χωριό του. Και πώς να το γνωρίζει άλλωστε, όντας μόλις τριών ετών;

Πώς να καταλάβει τι συνέβαινε όταν άρχισαν να πέφτουν βροχή οι πυροβολισμοί πριν το ξημέρωμα και πώς να καταλάβει όταν μια σφαίρα του διέλυσε το αριστερό του πόδι;

Η συγκεκριμένη επίθεση στην οποία τραυματίστηκε ο Ταγκάλο έγινε από την αραβική πολιτοφυλακή Τζαντζαγουίντ και τους συμμάχους της στο Τσαντ που επιδιώκουν την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης. Κανείς βέβαια δεν εξήγησε το πολιτικό υπόβαθρο της κρίσης στον τρίχρονο Ταγκάλο. Ο πατέρας του είχε ήδη φύγει, νομίζοντας ότι ο Ταγκάλο ήταν ασφαλής με τη μητέρα του και το βρέφος αδελφάκι του. Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική : το μωρό είχε πεθάνει και η μητέρα τραυματίστηκε από τον ίδιο καταιγισμό από σφαίρες που έπληξαν και τον Ταγκάλο, ο οποίος βρέθηκε τραυματισμένος και μόνος από ιταλούς, μέλη ανθρωπιστικής οργάνωσης.

Οι σφαγές στο χωριό του Ταγκάλο, το Τιέρο και το γειτονικό Μαρένα κοντά στο σύνορα, είχαν απολογισμό περίπου 400 νεκρούς αμάχους και ήταν ένα σημάδι ότι η «κουλτούρα» των μαζικών δολοφονιών που χρησιμοποιούνται ως όπλο πέρασε πια και στο Τσαντ, αφού επί τέσσερα χρόνια αποτέλεσε το βασικό τρόπο διεξαγωγής της σύγκρουσης στο γειτονικό Νταρφούρ και μάλιστα χωρίς οι αυτουργοί των σφαγών να ενοχληθούν από τη διεθνή κοινότητα.

Η εξάπλωση της κρίσης σημαίνει ότι πολύ μεγαλύτεροι πληθυσμοί κινδυνεύουν πλέον να βρεθούν αντιμέτωποι με μια ακόμη ανθρωπιστική καταστροφή. Μετά τις επιθέσεις στο Τιέρο και Μαρένα, 10.000 χωρικοί έφυγαν πανικόβλητοι αναζητώντας καταφύγιο στα δάση και έτσι προστέθηκαν στους 140.000 συνολικά κατοίκους του Τσαντ που ξεριζώθηκαν εξαιτίας της βίας. Πολλοί, ιδιαίτερα γυναίκες και παιδιά, πέθαναν από τη δίψα στο δρόμο. Εκείνοι που επέζησαν, θα πρέπει τώρα να μοιραστούν τα διαθέσιμα τρόφιμα της διεθνούς βοήθειας με τους 250.000 πρόσφυγες από το Νταρφούρ.

Η κατάσταση στη περιοχή είναι κρίσιμη ενώ απομένουν μόλις δύο μήνες για την εποχή των βροχών οπότε και η παράδοση της επισιτιστικής βοήθειας θα είναι, αν όχι αδύνατη, πολύ δύσκολη. Ακόμη κι αν η διεθνής κοινότητα κινητοποιηθεί ώστε να δώσει τους απαραίτητους πόρους για την βοήθεια, θα είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτή να παραδοθεί στο κατάλληλο χρόνο.

Από τους καταυλισμούς προσφύγων όπου έχουν καταφύγει, οι επιζώντες των σφαγών δίνουν τη δική τους εμπειρία : «οι τζαντζαγουίντ έφτασαν πρώτοι σε άλογα και καμήλες και ακολούθησαν οι αντάρτες με βαριά όπλα και οχήματα» λέει ο πατέρας του Ταγκάλο που συναντήθηκε τελικά με το γιο του στο νοσοκομείο της Γκοζ Μπειντά, ενώ η μητέρα βρίσκεται σε άλλο νοσοκομείο εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Από τις αφηγήσεις όλων των επιζώντων πάντως, προκύπτει ότι οι επιθέσεις ήταν συντονισμένες. «Οι εισβολείς άνοιξαν το δρόμο τους στο χωριό σκοτώνοντας όποιον έβρισκαν μπροστά τους» λέει ο Μάκι Γιακούμπ Μπούρμα που έχασε τον αδελφό του. Οι κάτοικοι της περιοχής Ντάγιο στα ανατολικά του Τσαντ αρνήθηκαν πέρσι να υποστηρίξουν τους αντάρτες που αποπειράθηκαν να ανατρέψουν τη κυβέρνηση γι αυτό ήταν γνωστό πως θεωρούνταν στόχοι, όμως η βία σε τέτοια κλίμακα αποτέλεσε ένα σοκ. Για το νέο λουτρό αίματος φαίνεται πως ευθύνεται η νέα συμμαχία των καλά εξοπλισμένων ανταρτών και των τζαντζαγουίντ, οι οποίοι έγιναν γνωστοί από τις κτηνωδίες που διέπραξαν στο Νταρφούρ.

Μέχρι τώρα όμως, οι χωρικοί στο Τσαντ λένε πως συμβίωναν ειρηνικά με τους γείτονες άραβες κτηνοτρόφους για πολλές γενιές, έως ότου, τα τελευταία χρόνια, οι τζαντζαγουίντ άρχισαν να στρατολογούν τους δεύτερους. Τα δύο χωριά, Τιέρο και Μαρένα, βρέθηκαν στη δίνη μιας σύγκρουσης που «πατάει» πάνω στις χρόνιες εντάσεις ανάμεσα στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, αντίστοιχα αφρικανούς και άραβες.

Τώρα πια, δεν βλέπει κανείς ούτε τους άραβες στις αγορές του ανατολικού Τσαντ. Από τον φόβο των αντιποίνων μετά τις σφαγές, οι άραβες κάτοικοι καταυλισμών τους έχουν εγκαταλείψει και στη θέση τους μένουν οι πρόσφυγες από χωριά που καταστράφηκαν.

Η ανθρωπιστική βοήθεια πιθανόν να κρατήσει τους πρόσφυγες στη ζωή αλλά δεν θα εμποδίσει να γίνουν περισσότερες σφαγές στο μέλλον, αφού και οι διαπραγματεύσεις για την αποστολή ειρηνευτικής δύναμης στη περιοχή «σέρνονται» για μήνες.

Παρά την ύπαρξη διαφόρων εθνικών, αλλά και διεθνών συμφερόντων στη περιοχή Νταρφούρ / ανατολικό Τσαντ / Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η κρίση και οι τρομερές της συνέπειες στους αμάχους φαίνεται πως δεν αρκούν για να κινητοποιηθεί η διεθνής κοινότητα προς τη κατεύθυνση της ειρήνευσης.

Η δράση της One Earth στο Νταρφούρ

Η One Earth από τη στιγμή που άρχισε ο εμφύλιος στο δυτικό Σουδάν το 2003 βρέθηκε στη πρώτη γραμμή και από τότε χωρίς διακοπή στηρίζει με κάθε τρόπο εκτοπισμένους των οποίων ο αριθμός υπολογίζεται συνολικά στα 2 εκατομμύρια και μένουν προσωρινά σε πρόχειρους καταυλισμούς διάσπαρτους σε όλο το Νταρφούρ.

Η One Earth με τη χρηματοδότηση της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, αναπτύσσει ένα πλούσιο έργο που εστιάζεται στη παροχή καθαρού και ασφαλούς νερού. Το νερό σε αυτή τη χώρα της Αφρικής είναι σπάνιο αγαθό με αποτέλεσμα η επιβίωση ολόκληρων κοινοτήτων να εξαρτάται από βρώμικους νερόλακκους και χειροποίητα πηγάδια.

Η προσπάθεια επικεντρώνεται τόσο στο βόρειο Νταρφούρ, στην περιοχή του Al Fasher, όσο και στο νότιο Νταρφούρ στους καταυλισμούς Bilail, Guldi και Dal Al Angra με στόχο να εξασφαλιστεί καθαρό και ασφαλές νερό στους εκτοπισμένους. Αυτό, το αυτονόητο για όλους εμάς αγαθό, είναι ζητούμενο σε εκείνη τη γωνιά του πλανήτη που μαστίζεται από τη χρόνια φτώχεια, την έλλειψη υποδομών και τα τελευταία τέσσερα χρόνια από εμφύλια σύρραξη.

Μέχρι σήμερα και σε συνεργασία με τοπικές οργανώσεις έχουν δημιουργηθεί πέντε ολοκληρωμένα κέντρα νερού που εξυπηρετούν σε καθημερινή βάση περισσότερα από 35.000 άτομα, ενώ με χρηματοδότηση της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας ετοιμάζονται τρεις ακόμη σταθμοί στο νότιο Νταρφούρ που θα καλύψουν περίπου 20.000 άτομα.

Η παρουσία της One Εarth στο Νταρφούρ χαίρει μεγάλης εκτίμησης από τον ντόπιο πληθυσμό και τους συνεργάτες μας και ήδη γίνονται σχέδια για μια ακόμη μεγαλύτερη ανταπόκριση στην κρίση.